به قلم:عبدالرحیم خسروی پاتاوه
می خواهم از اهواز بگویم…
اهواز که روزگاری نقطه آغاز تمدن های بزرگ بوده است، امروز در در دو سوی کارون به سوگ نشسته، با مشکلات و بحرانهای فراوانی دست و پنجه نرم می کند.
فقر، بیکاری و گرانی بالاتر از میانگین کشوری، آلودگی هوا، مشکلات فراوان آب و فاضلاب، مشکلات حمل و نقل و آب آشامیدنی نامناسب، بحران مدیریتی،فصل های «قصه پر غصه» اهواز است، که بخش فراوانی از آن محصول انتخابهای ناکارآمد و محصول رانت و فساد در مدیریت شهر و شهرداری، در طول سالیان گذشته بوده است.
آری…
آمدن و رفتن هایی که اهواز را با داشتن کارون، فولاد، نفت، تنوع قومیتی و ظرفیت های انسانی نه تنها آباد نکرد، بلکه با فرصت سوزی ها و عدم به کارگیری ظرفیت ها آن را خاکستر کرد.
چاره چیست؟
اهواز با شعار آباد نمی شود، با عمل آباد میشود!
اهواز مدیر پشت میز نشین نمیخواهد، «مرد میدان»می خواهد.
اهواز شورایی میخواهد که ریشه رانت و فساد و تبعیض را بخشکاند.
شورایی که مدیران پاکدست، متعهد و انقلابی را جایگزین مدیران ناکارآمد کند.
شورایی که بتواند با علم، آگاهی و کار کارشناسی بر مشکلات فائق آید و به توزیع عادلانه امکانات رفاهی، تفریحی و ورزشی در تمام مناطق اهواز بپردازد.
شورایی که بتواند شفافیت در در امور مالی و درآمدهای شهرداری را در دستور کار قرار دهد.
شورایی که بتواند رانت و پارتی را حذف و با سپردن پروژه ها به پیمانکاران واقعی، پروژه های بر زمین مانده را به اتمام برساند.
شورایی که از روز اول به جای کت و شلوار های اتو کشیده، لباس جهاد به تن کند و پای در رکاب به رفع محدودیت ها و محرومیت ها به ویژه در مناطق کم برخوردار بپردازد و اهوازی آباد بسازد.
آری در یک کلام:
«اهواز مرد میدان می خواهد!»
چاپ این صفحه
