به قلم: مصطفی یوسفی
یکی از رایج ترین روش های جلب آراء، دادن وعده های انتخاباتی و از سویی یکی از علل اصلی نقدها یا بی اعتمادی مردم، عمل نکردن یا عدم پیگیری وعده ها و شعارهایی است که منتخبین قبل از انتخابات داده اند.
بر طبق بررسی ها پیرامون علل عمل نکردن به وعده ها، می توان به موارد زیر اشاره کرد:
۱٫وعده ها خارج از حدود اختیارات فرد هستند.
۲٫وعده ها با قوانین جاری کشور منافات دارد.
۳٫کاندیدا علم و آگاهی لازم از پیچیدگی ها، روند اداری و موانع ندارند.
۴٫منابع مالی کافی جهت اجرای وعده ها وجود ندارد.(و این که اصولا غالب کاندیدا، توانمندی و آشنایی و برنامه مدون، جهت پیگیری و تامین منابع مالی یا درآمدزایی را ندارند.)
و اما مهم ترین عامل از نگاه نگارنده، عدم مطالبه گری و پیگیری مردم و نبود قوانین کافی جهت الزام کاندیدا برای پاسخگویی می باشد که کاندیداها پس از انتخاب شدن الزام و اجباری برای پیگیری و عمل به گفته های خود نمی بینند.
واژه«مطالبه گری» سال هاست وارد گفتمان سیاسی اجتماعی ما شده، اما متاسفانه هنوز ظرفیت ها، آگاهی و بسترهای لازم جهت عینیت بخشی به آن وجود ندارد.
از این رو ضروری است جامعه را از طریق رسانه ها، فضای مجازی و… نسبت به این حق خود آگاه نمود و بسترهای لازم جهت تسهیل در تشکیل نهاد ها و تشکل های اجتماعی و مردمی مانند NGOها و… برای شنیدن صداها فراهم گردد و از سوی دیگر قوانینی وضع گردد تا افراد در برابر وعده ها و شعارهایشان پاسخ گو باشند تا کاندیدا در چارچوب های تعیین شده عمل کنند و از دادن شعارهای غیرواقعی و غیرعملی –که گاه مصداق فریب افکار عمومی است-خودداری کنند.
مطالب مرتبط:
سخنی با کاندیداهای انتخابات شورای شهر: دین و دنیایتان را به ارزنی نفروشید!
تلنگری به اعضای شورای شهر آینده اهواز: وجدان ها بیدار باشید!
اثرات کرونا بر سیاست و آینده مسائل سیاسی ایران و جهان
چاپ این صفحه
