بزرگ‌ترین شبکه‌های ریلی جهان؛ سفری از آمریکا تا ژاپن

-آمریکا
رکورددار بی‌رقیب! با بیش از ۲۵۰ هزار کیلومتر ریل، آمریکا بزرگ‌ترین شبکه ریلی جهان رو داره. بیشتر برای حمل بار استفاده می‌شه؛ از زغال‌سنگ گرفته تا محصولات کشاورزی. البته «آمترک» هم مسافرا رو بین شهرهای بزرگ جابه‌جا می‌کنه.

– چین
دومین شبکه بزرگ دنیا با ۱۴۶ هزار کیلومتر. چین در دهه اخیر قطارهای پرسرعت رو به شدت گسترش داده؛ سفر بین پکن و شانگهای فقط چند ساعت طول می‌کشه. ترکیب بار و مسافر، این کشور رو به رهبر حمل‌ونقل مدرن تبدیل کرده.

– روسیه
بیش از ۸۷ هزار کیلومتر ریل که از مسکو تا ولادی‌وستوک کشیده شده. شاهکارش؟ خط سراسری سیبری؛ طولانی‌ترین مسیر ریلی جهان. برای کشوری به این پهناوری، راه‌آهن مثل شریان حیاتی عمل می‌کنه.

– هند
با ۶۸ هزار کیلومتر، چهارمین شبکه بزرگ دنیاست. روزانه میلیون‌ها نفر رو جابه‌جا می‌کنه و یکی از بزرگ‌ترین کارفرماهای کشوره. از روستاهای دورافتاده تا کلان‌شهرها، همه به این شبکه وصلن.

– کانادا
حدود ۴۶ هزار کیلومتر ریل که شرق و غرب کشور رو به هم وصل می‌کنه. بیشتر برای حمل بار مثل چوب و نفت استفاده می‌شه، ولی «VIA Rail» هم مسافرا رو بین شهرهای بزرگ جابه‌جا می‌کنه.

– استرالیا
شبکه‌ای به طول ۴۵ هزار کیلومتر؛ تمرکز اصلی روی بار مثل زغال‌سنگ و مواد معدنیه. قطارهای مسافربری بیشتر در مسیرهای شهری و گردشگری فعالیت دارن.

آلمان
بیش از ۴۱ هزار کیلومتر ریل، با قطارهای سریع و دقیق که شهرهای بزرگ رو به هم وصل می‌کنن. علاوه بر مسافر، بار صنعتی مثل خودرو و مواد شیمیایی هم حمل می‌شه.

– فرانسه
حدود ۲۹ هزار کیلومتر، با قطارهای پرسرعت TGV که به نماد جهانی تبدیل شدن. هم مسافر و هم بار رو جابه‌جا می‌کنه و با کشورهای اروپایی همسایه هم ارتباط داره.

– ژاپن
شبکه‌ای نزدیک به ۲۷ هزار کیلومتر؛ مشهور به شینکانسن، قطارهای پرسرعت و دقیق. روزانه میلیون‌ها نفر از این سیستم استفاده می‌کنن.

– برزیل
حدود ۳۰ هزار کیلومتر، بیشتر برای حمل بار مثل سنگ آهن و سویا. خدمات مسافربری محدودتره، ولی برای اقتصاد کشاورزی و معدنی کشور حیاتی محسوب می‌شه.

جمع‌بندی
– بزرگ‌ترین شبکه: آمریکا
– پیشرفته‌ترین در سرعت و فناوری: چین و ژاپن
– طولانی‌ترین خط واحد: روسیه (راه‌آهن سراسری سیبری) پراستفاده‌ترین برای مسافر: هند

راه‌آهن فقط ریل و قطار نیست؛ داستانی از اقتصاد، فرهنگ و زندگی روزمره مردمه. هر کشور با توجه به نیازهاش، شبکه‌ای ساخته که بازتابی از اولویت‌ها و آینده‌نگریشه.