مرزدار ، کسی که در مرز دارائی دارد
مرزنشین ، کسی که در مرز ساکن می باشد
مرزبان ، کسی که مامور به حفاظت از مرز باشد
مردم اروندکنار هم دارائی در مرز دارند و هم در مرز ساکن هستند و هم با جان ،مال و ناموس از مرز حفاظت میکنند .
نه از کسی حقوق میگیرند و نه امتیاز ویژه ای گرفته اند…
مردم مرزنشین اروندکنار به همراه نیروهای نظامی
مرزبانند ، داشتن مرز همواره نیاز به مشارکت این دو قشر مرزبان دارد.
ما مرز داریم ، دارائی ما مرز ملی است که به امانت در دستان ماست …
بدون حقوق و پاداش در شرایط سخت در حفظ امانت تلاش
می کنیم…
نیروهای نظامی و انتظامی، مستقر در مرز را دوست داریم و قابل اعتماد هستند …
آن چیزی که باعث امنیت مرز می گردد
اعتماد متقابل و احترام است !
هر چند که روابط عمومی در این مورد ضعیف عمل می کند…
در کنار این دو موضوع شاخص
اقتصاد پویا در مرز است که امنیت را محکم تر و پایدار
می نماید…
خاکریزها باعث ایجاد امنیت نیستند بلکه فاصله ها را بیشتر میکنند !
اعتماد را کم و اقتصاد مرز را تحت الشعاع قرار میدهد…
سوالی که باید از خود پرسید این است
*فلسفه وجودی خاکریز در این شرایط چیست؟*
*خاکریز موجود چه سودی برای امنیت داشته است؟*
*آیا خاکریز به نفع امنیت اقتصادی بوده ، ویا بلعکس؟*
*نگه داشتن خاکریز ها چه توجیه اقتصادی و امنیتی دارد؟*
*برداشتن خاکریز و جایگزین کردن آن با جاده ساحلی ، ساحل سازی مناسب و پارک ساحلی گردشگری چه منافاتی با امنیت دارد؟*
*روابط حسنه و دوستانه با کشور عراق ، جایگاهی برای خاکریز میگذارد؟؟*
*نفع مردم مرزنشین از خاکریز چه بوده است؟؟*
و در آخر
*اصولا خاکریز میتواند ایجاد امنیت نماید؟؟؟؟*
بدون شک
همکاری مردم مرزنشین با مرزبانان ، *مرزداری حاصل میشود*
و هر چیزی که باعث ضعیف شدن همبستگی شود باید از سر راه برداشت شود…
حصارها را بردارید ، مرز را چراغانی کنید !
تا در این آب راه بین المللی به همگان ثابت شود، ما برای آبادی مرزهایمان شهید داده ایم …
مرزی آباد نشانگر کشوری در حال توسعه است
امید میرود تصمیماتی شایسته در خصوص خاکریزها اتخاذ گردد و در اجرای آن تسریع نمایند…
اروند رود زیبا میتواند ساحلی برای مشتاقان زیارت و گردشگری باشد !
صنعت گردشگری می تواند به مرز رونق اقتصادی ببخشد…
و این مرز ملی در دهانه اروند رود
از محرومیت رها شود
و درپایان
ایجاد امنیت اقتصادی ضامن امنیت مرزی خواهد بود…
لذا مرز اروندکنار ملی است و نگاه ملی می طلبد….
لطیف ابراهیمی
مورخ ۴/۳/۱۴۰۴
