بحران آب یکی از چالشهای اساسی و رو به رشد در بسیاری از نقاط جهان است. کشورهایی که با کمبود منابع آبی مواجه هستند، به دنبال راهکارهایی برای تأمین آب شرب و کشاورزی میباشند. اسرائیل، بهعنوان یکی از کشورهای پیشرفته در زمینه فناوریهای آب، با وجود تلاشهای گسترده، همچنان با بحران آب مواجه است. در این مقاله، به بررسی وضعیت منابع آب در اسرائیل، رتبه جهانی این کشور در بحران آب، و اقدامات آن برای مقابله با این بحران پرداخته میشود.
بحران جهانی آب و رتبهبندی کشورهای پرتنش
بحران آب یک معضل جهانی است که بسیاری از کشورها را درگیر کرده است.
براساس گزارش World Population Review در سال ۲۰۲۵، اسرائیل در رتبه نهم جهانی از نظر تنش آبی قرار دارد. این بدان معناست که بیش از ۸۰٪ منابع آب تجدیدپذیر کشور سالانه مصرف میشود، که نشاندهنده فشار شدید بر منابع آبی است. در حالیکه در مقایسه،کشور ایران نیز در همین رتبهبندی در جایگاه چهاردهم قرار دارد، که نشاندهنده بحران مشابهی اما به مراتب کمتر در منطقه است. این رتبهبندی بر اساس شاخص تنش آبی محاسبه شده است که میزان برداشت آب از منابع تجدیدپذیر را نسبت به ظرفیت آنها اندازهگیری میکند.
وضعیت منابع آب در اسرائیل
اسرائیل با محدودیت منابع آبی مواجه است. رودخانهها و دریاچهها به کمترین سطح در ۱۰۰ سال اخیر رسیدهاند و بارشها تنها ۵۵٪ میانگین سالانه را تشکیل میدهند. این کشور با استفاده از فناوریهای نوین مانند آبشیرینکنهای دریایی و تصفیه فاضلاب، حدود ۸۶٪ از آب شرب خود را تأمین میکند. این اقدامات نشاندهنده تلاشهای گسترده اسرائیل برای مقابله با بحران آب است.
اسرائیل با استفاده از فناوریهای نوین مانند آبشیرینکنهای دریایی و تصفیه فاضلاب، حدود ۸۶٪ از آب شرب خود را تأمین میکند. این کشور همچنین با کشورهای همسایه مانند اردن و تشکیلات خودگردان فلسطین در زمینه منابع آبی همکاریهایی دارد. این اقدامات نشاندهنده تلاشهای گسترده اسرائیل برای مقابله با بحران آب است.
اما با وجود این اقدامات، بحران آب در اسرائیل همچنان ادامه دارد. افزایش جمعیت، تغییرات اقلیمی و تنشهای سیاسی منطقهای فشار بیشتری بر منابع آبی وارد میکند. برای مقابله با این بحران، نیاز به همکاریهای بینالمللی و سرمایهگذاری در زیرساختهای پایدار منابع آب احساس میشود.
در نتیجه
با توجه به رتبه نهم جهانی اسرائیل در بحران آب و کاهش محسوس منابع آبی در سالهای اخیر، انتظار میرود طی پنج سال آینده فشار بر منابع آب این کشور افزایش یابد. چنانچه روند کنونی مصرف ادامه یابد و تغییرات اقلیمی شدیدتر شود، احتمال بروز کمبودهای جدی آب شرب و کشاورزی وجود دارد. حتی با وجود فناوریهای پیشرفته آبشیرینکن و تصفیه فاضلاب، نیاز به سرمایهگذاری بیشتر در زیرساختها و مدیریت هوشمند منابع آبی احساس میشود. تنشهای منطقهای و سیاسی نیز میتوانند دسترسی به منابع مشترک آب را محدود کرده و بحران را تشدید کنند و در نهایت با بحران کمآبی جدی مواجه شود که بر اقتصاد، کشاورزی و زندگی روزمره شهروندان اثرگذار خواهد بود.
به قلم مهری حاجی پور
