نخیل ها به پای خوزستان سوختند و ساختند  

به قلم:غزل سیاحی

ما زندگیمان را در زیر سایه سخاوت نخل ها و سفره ضیافت خرما و رطب سپری کرده ایم . دست هایی که نخل هارا در خاک مام میهن کاشتند ، تفنگ غیرت و حراست سر انگشتانشان را نوازش می کرد و بعد از ۸ سال الفت و هم آغوشی با تفنگ ، روح والا مسلکشان تنها با شهادت آرام گرفت .

نخلستان‌ها یادگاری های آن روزگار سپری شده ای هستند که کل شیر زنان نوید شکستن حصر ابادان را می‌داد و یزله شهامت مردان خدا بود که مشتی خاک وطن را در بازار خیانت نفروخت .

نخل ها همپیمانان خوزستان ، رهرو و ایستاده با توده مردم هستند که در تراژدی سیلاب مردم پناهنده وجودشان شدند  و بی مهابا سعف مهمان نوازی را بر سر مردم فلک زده گشودند . و نوحه همدردی را تداعی وجود مردمی ساختند که سیل زندگیشان را تر و تباه کرده بود .

خالی از لطف نیست که نخل و انسان را به اشتراک شعور واژه نفر می خوانند . ما ایستادگی را از نخل هایی آموختیم که چشم هیز دشمنان در کمین شبانه را لمس کردند ، آوارگی شهر جنگ زده را در جغرافیای میهن دیدند و رزمندگان اسلام تکیه بر تنه نخیل ، هم اغوش با وجودشان شهید شدند .

حال ما همانند نخل هایی که در سیلاب سال ۹۸ ایستادگی کردند ما هم در این وهله حساس که وردنه فشار اقتصادی و فشار های روانی شیطان بزرگ امریکا و همپیمانانش بر کمر ملت شریف ایران رخنه کرده است . سیل مشکلات و تحریم ها حتی اگر تا گردنمان برسند ما را هلاک نمی‌کنند .

خوزستان همرفیق نخل هایی است که با نفت مانوس و با بی آبی همنشینند.  موج شوربختی با موج آب شور در نخیل ها سرازیر شد . نخیل ها به پای خوزستان سوختند و ساختند . نخل ها در مقابل توپ و تانک های رژیم بعث سر دادند و از مشتی خاک وطن نگذشتند .

اکنون ما این یاران غیور را قربانی منافع خویش میسازیم  . به امید روزی که دیگر شاهد قطع و تخریب  نخل و نخلستان ها نباشیم و جز با دست دوستی و محبت نخل هارا لمس نکنیم .