به قلم: رضاکیانی
چه خاموش و چه روشن اما همچنان معطر است به شمیم خاطره ها ، توام با هیاهوی مرغان دریایی ، سیمایی چشم نواز و شوربرانگیز …
اهواز را شهر (( پل )) ها می دانیم ، پل ها بخشی از کالبد نام آشنا و صدالبته کارآمد این دیار هستند ، اما ایکاش در نهانخانه وجود هریک از ما نیز (( پل )) هایی احداث گردد ؛ با مصالحی از محبت تا دلها را به هم نزدیک کند ، اگر پذیرش و همراهی حداکثری ممکن نباشد ، حداقل گفتگو ، همدمی و همدلی معنایی درخشان و جوشان را بازیابد …
… بیایم در مهرورزی همچون پل سفید ، آرام ، مصفا ، گاهی تاریک اما همچنان با بنیانی سخت ، مقاوم و کارآمد عامل (( وصل )) و ارتباط باشیم …